Το τρύπημα που άλλαξε τη ζωή μου

Νεανικό πνεύμα Ευγενική προσφορά της Porochista KhakpourΣτα εφηβικά μου χρόνια, δοκίμασα πολλά πράγματα και γενικά απέτυχα. Ένα από αυτά τα πράγματα ήταν ένα διάφραγμα διάφραγμα, ή, όπως το αποκαλούσαμε, ένα «δαχτυλίδι ταύρων». Μετά από εβδομάδες που έκρυψα κρυφά συνδετήρες χαρτιού και τα διαμόρφωσα σε πέταλα για να δοκιμάσω τη μύτη μου, ήμουν έτοιμος να κάνω το βήμα, για να πάω για την πραγματική συμφωνία. Στο διαμέρισμα ενός φίλου ενός φίλου, αργά ένα βράδυ μετά τη βάρδια μου στο Urban Outfitters-ακόμα κάπως καινούργιο και νευρικό στα μέσα της δεκαετίας του '90-βάλαμε τις καρφίτσες ασφαλείας σε πιο ελαφριά φλόγα και προσπαθήσαμε να το κάνουμε μόνοι μας. Ας πούμε ότι τελείωσε σε επίσκεψη στο ER και χωρίς τρύπημα.

Η αλήθεια ήταν ότι όλη τη δεκαετία του '90, ήθελα πολύ ένα labret, το τρύπημα που περνάει κάτω από τα χείλη σου και πάνω από το πηγούνι σου, αλλά αυτό θα ήταν δύσκολο να το κρύψεις από τους γονείς. Σε εκείνο το σημείο είχα μόνο ένα «σχέδιο αυτιού» - αυτή τη διαγώνια μπάρα που εκτείνεται από τον χόνδρο του άνω αυτιού στον κάτω λοβό - και ήμουν ακόμα πολλά χρόνια από το πρώτο μου τατουάζ. Ολόκληρη η παιδική μου ηλικία, ο πατέρας μου απαγόρευσε τα συμβατικά τρυπήματα αυτιών, κάτι που διόρθωσα αμέσως την πρώτη μου εβδομάδα ελευθερίας, το πρώτο έτος του κολλεγίου, όταν μπήκα σε Claire's στο East Village και βγήκα με δύο καρφιά στα δύο αυτιά (τώρα έχουν έξι στο καθένα). Knewξερα ότι ήμουν σε ένα πρόγραμμα με καθυστέρηση όταν επρόκειτο για τέτοια πράγματα, που με κάποιον τρόπο έπρεπε να κάνω την ανθοφορία αργά - προϊόν μιας έντονα υπερπροστατευμένης παιδικής ηλικίας - το πράγμα μου με έναν πιο ισχυρό τρόπο. Υποθέτω ότι ένα κομμάτι μου δεν το έχει ξεπεράσει ακόμα.

Σχετίζεται με: Αυτό το τρύπημα Septum είναι για σένα, μαμά



Πριν από ένα καπρίτσιο, ως 36χρονη γυναίκα, μπήκα στο New York Adorned, το στούντιο διάτρησης όπου μου είχαν αφαιρέσει το έργο του αυτιού μου πριν από περίπου μια δεκαετία-αντικαθιστώντας το με λογικά ροζ χρυσά στεφάνια αφού παραπονέθηκε ότι μοιάζει με δεινόσαυρος της δεκαετίας του '90 - και είπε στον ίδιο διάτρητο, τον Κόλμπι, ότι ήθελα ένα δαχτυλίδι διαφράγματος. Όπως και εγώ σχεδόν δύο δεκαετίες πριν, με τράβηξε εν μέρει το γεγονός ότι ήταν ένα πραγματικό τρύπημα αλλά και το πιο μη δεσμευτικό: χωρίς ορατή ουλή, εύκολα αφαιρούμενη, κάπως λεπτή, συμμετρική. Αλλά ο Κόλμπι μου θύμισε ότι δεν μπορούσα να το βγάλω για δύο μήνες. Έκανα κάποιους υπολογισμούς: earlyταν αρχές Ιουνίου, είχα σχεδόν τελειώσει με την περιοδεία του βιβλίου για το δεύτερο μυθιστόρημά μου και τα μαθήματα κολλεγίων που διδάσκω δεν ξεκίνησαν μέχρι τα τέλη Αυγούστου. Θα μπορούσε να λειτουργήσει, σκέφτηκα, και απέτρεψε προκλητικά κάθε αμφιβολία. Εξάλλου, δεν το έκανα αυτό γιατί μπορούσα να το αναιρέσω. Το έκανα γιατί δεν το έκανα την πρώτη φορά.

Φωτογραφία: Ευγενική προσφορά της Porochista Khakpour

Or ήμουν; Δεν ήξερα τελείως περί τίνος πρόκειται. Μέρος ήταν η αναβίωση της δεκαετίας του '90 γύρω μου, ειδικά ως καθηγητής. Hardταν δύσκολο να μην με συγκινήσουν τα θρυμματισμένα βελούδινα φορέματα, το Doc Martens, τα βαμμένα μαλλιά και τα σκισμένα τζιν της εφηβείας μου. Η τάξη μου έμοιαζε με ένα δωμάτιο γεμάτο κορίτσια που θα μπορούσαν να είναι η κόρη μου, όλα στο χέρι μου. Πώς θα μπορούσα να μην με ενδιαφέρει ξανά ο παλιός μου εαυτός;

Κρατήστε τα παλιά σας πράγματα και τελικά επιστρέφει, έλεγε πάντα η μητέρα μου, καθώς έβλεπα τις βάρδιες και τα σακάκια της δεκαετίας του '60 και του '70 - αλλά όταν το βλέπετε να συμβαίνει για πρώτη φορά, είναι κάτι. Σε συνέδρια, καθώς δίδασκα στους μαθητές μου για την Kathy Acker και τη Maggie Estep και άλλα εικονίδια της γενιάς μου, τους έβαζα επίσης να ασχολούνται με ταραχές και πραγματικές μουσικές τηλεοράσεις. Άρχισα να βλέπω ένα φεμινισμό ιδιαίτερα της δεκαετίας του '90-ένα ενδιαφέρον για ομάδες όλων των κοριτσιών. ιστολόγια με την ατμόσφαιρα των παλαιών βιβλίων. μια ανατρεπτική υιοθέτηση κοριτσίστικων εικόνων, από σκισμένα δαντελωτά φορέματα μωρών-κούκλων μέχρι χτυπημένα δίχτυα και αλειμμένα κραγιόν το βράδυ πριν. μια βαθιά υποψία για τις συνηθισμένες απεικονίσεις γυναικών - που αντιπροσωπεύονται όχι μόνο στο έργο των μαθητών αλλά και στην εμφάνισή τους.

Επηρεάστηκαν από μένα και ξαφνικά επηρεάστηκα από αυτούς. Πρώτα ήταν τα μαλλιά μου - πήγα από πλατινένιο σε μωβ σε ροζ κατά τη διάρκεια του καλοκαιρινού διαλείμματος - αλλά ήταν τα τρυπήματά τους που με έβαλαν πραγματικά στην κορυφή: οι μπάρες των φρυδιών, οι κρίκοι των χειλιών και πιθανώς όλα τα είδη που δεν μου φαίνονται Το

Σχετικά: Μελάνι μοντέλων: 10 τατουάζ που κυβερνούν τις πασαρέλες

Το έκανα λοιπόν. Κράτησα την αναπνοή μου και ο Κόλμπι μου έδωσε ένα χαρτομάντιλο. Υπέθεσα ότι αυτό ήταν για αίμα, αλλά με διόρθωσε: 'Δεν θα πονέσει πραγματικά, αλλά τα μάτια σου θα νερώσουν'. Και το έκαναν. Ένιωσα ένα γρήγορο τσίμπημα, και για ένα δευτερόλεπτο νόμιζα ότι έκλαιγα όχι από πόνο αλλά από χαρά - η ανακούφιση που ένιωσε ο έφηβος, γνωρίζοντας ότι η εντεινόμενη ενσάρκωσή μου εξακολουθεί να αρνείται να ενδώσει πλήρως στο να είναι αυτό το τρομακτικό πράγμα, φυσιολογικό .. ' Όταν βγήκα με μια λεπτή αλυσίδα από ροζ χρυσό - ο Colby με έπεισε ότι το απλό ήταν καλύτερο, το οποίο προσπάθησα να πείσω ότι δεν ήταν επειδή ήμουν μεγάλος - με εξέπληξε το πόσο φυσικό ήταν. Υποθέτω ότι ήμουν έτοιμος για αυτό για σχεδόν 20 χρόνια.

Αυτές τις μέρες, ακόμη και με αρκετά κανονικά ρούχα, φαίνεται να γνέφω με κάποια ανώνυμη ηρωίδα του κυβερνοπανκ. Αισθάνομαι περισσότερο ο εαυτός μου από ό, τι έχω χρόνια.

Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του να είσαι υιοθετητής αργά είναι η αποφυγή λύπης. Ξέρεις τον εαυτό σου, οπότε όταν νομίζεις ότι είσαι σίγουρος, μάλλον είσαι σίγουρος. Περιμένω μέχρι τα τέλη των είκοσι και τριάντα μου για να κάνω τα τατουάζ μου (παλιό αγγλικό σενάριο στους καρπούς μου, άγκυρες στους αστραγάλους μου, τρία φτερά στο δεξί μου χέρι και ένα κομμάτι ώμου από ένα παλιόΒιβλίο ζούγκλαςεικονογράφηση) ήταν έξυπνο, γιατί μέχρι τότε ήξερα ότι τα ήθελα για περισσότερο από τη μισή ζωή μου. Η πιθανότητα να αλλάξω γνώμη δεν ήταν νόμιμος ψεύτης. Και τώρα που ξυπνάω για να πλύνω το πρόσωπό μου και βλέπω το δακτύλιο του διαφράγματος εκεί, είναι σαν να ήταν εκεί όλο το διάστημα-εκεί είμαι με το τσέρκι που έφτιαξα με ένα μικρό σε έναν πάγκο σχολικού μπάνιου. Είμαι σε ένα αυτοκίνητο καθ 'οδόν προς το ΤΕΕ, λίγο περήφανος για το αίμα που χύθηκε στο πρόσωπό μου. και τώρα είμαι εδώ, όχι ως κορίτσι αλλά ως γυναίκα, ακόμα διαφορετική, η προβολή μιας φαντασίας που πήγε σωστά.

Αυτό το άρθρο εμφανίστηκε στο τεύχος Οκτωβρίου του περιοδικού ELLE.